Beetje vroeg om al op vooruit te lopen, maar afgelopen weekend heb ik een zangauditie gedaan. Mocht ik door zijn, dan ga ik dat tegen die tijd natuurlijk melden, maar dat is op dit moment niet belangrijk. Het gaat erom dat diabetes mij misschien wel eens een handje zou kunnen gaan helpen om uiteindelijk door te komen.

Nog niet zo lang geleden had ik een interview waarbij het ging om (industriële) veiligheid en gedrag. Heel in het kort kwam het erop neer dat een heleboel veiligheidsvoorzieningen wel in orde zijn maar dat veiligheid ook voor een groot deel samenhangt met het gedrag van mensen én de omgeving waarin zij zich bevinden.

Twee weken geleden was ik op een beurs in Rotterdam waar ik inmiddels al veel van de exposanten ken. Voor mij dus een hoge mate van gezelligheid, netwerken en de kans om in korte tijd een heleboel mensen weer eens te zien. Toevallig kwam ik ook een bekende tegen wiens vrouw ook diabetes heeft en daar op alle mogelijke fronten de nadelen van ondervindt. Neuropathie, hypo-ongevoeligheid en in mijn ogen vooral het probleem dat ze niets onder ogen wil zien.

Er zijn van die prachtige verhalen over mensen die echt iets willen en het dan ook bereiken. Een goede bloedglucose-instelling bijvoorbeeld of een gezonder leven waardoor de tabletten en insuline-injecties opeens overbodig zijn geworden. De vraag borrelt bij mij dan nog wel eens op: maar als het me dan níet lukt, wíl ik dan ook niet of is er dan wat anders aan de hand?