Op het moment dat ik dit schrijf, is het oudejaarsavond. Op de televisie stromen de ongelukken en hoogtepunten van het afgelopen jaar voorbij terwijl de meest recente rampen pas van de afgelopen week zijn. Straks een nieuw jaar, wat zouden de ontwikkelingen op diabetesgebied zijn? Ik vraag me af of er binnenkort wellicht een alternatief komt voor de HbA1-c meting.

Steeds vaker lees ik berichten over inhaleerbare insuline. Juichende stukken over het feit dat mensen met diabetes in de toekomst wellicht niet meer hoeven te spuiten. Ik kan daar soms lang over nadenken. Zou ik dat zelf ook willen? Of hou ik het liever bij mijn, inmiddels vertrouwde, pompje?

Hoewel ik het zelf niet veel bijzonders vindt, heb ik bewondering voor iedereen die goed met zijn diabetes kan omgaan. Vooral wanneer je de extremen bekijkt zoals bijvoorbeeld topsporters of mensen met heel onregelmatig werk. Daarnaast denk ik, naar aanleiding van een artikeltje, sinds kort ook vaker aan de mensen met diabetes die tijdens de ramadan kortere of langere tijd niet mogen eten. Wat doe je dan bij een hypo?

Ik ben van nature positief ingesteld en heb van mijn diabetes eigenlijk nooit echt een probleem gemaakt. Natuurlijk, je baalt wel eens, maar gebeurt iedereen wel eens. Afgelopen week zei iemand echter tegen me toen ik kort uitlegde wat diabetes type 1 nu zo ongeveer was: daar ben je dan zeker wel zo'n beetje de hele dag mee bezig he?. Stilte in mijn hoofd. Ja, eigenlijk is dat wel zo. Je bent er de hele dag mee bezig.