Natuurlijk kun je wel eens genoeg hebben van je diabetes, wie heeft dat niet bij tijd en wijlen. Maar over het algemeen heb ik wel leren relativeren en een dergelijke levensinstelling kan je ook op andere fronten van dienst zijn. Niet iedereen begrijpt dat, er lopen nog steeds mensen in de wereld rond die het geluk uitsluitend in geld zoeken, maar soms tref je wel eens gelijkgezinden. Vandaag dus, aan de telefoon nog wel.

Binnenkort mag ik een kinderarts interviewen die bekend is in diabetesland. Op zich staan de onderwerpen al vast, maar wat ik ook dolgraag zou willen weten is hoe hij toch omgaat met de kleine mensjes die zoiets als diabetes moeten meedragen. Want hoewel ik het zelf op redelijk jonge leeftijd kreeg, kan ik zelf niet het juiste antwoord geven.

Sinds mijn dochtertje op de basisschool zit geef ik er iedere vrijdagmorgen computerles. Althans zo noemen de kleuters het want veel meer dan ernaast zitten en de speel-en-doe spelletjes uitleggen is het natuurlijk niet. Toch is het elke week een heerlijk uurtje. Die kleine kindjes die bijna op je schoot kruipen, regelmatig tegen je arm beuken en kijk nououou roepen en je met grote ogen aankijken als je tegen ze zegt dat ze een spelletje fantastisch hebben gedaan.

In mijn strijd tegen om de basisschool van mijn dochtertje van 4 te overtuigen van het nut van gezonde voeding, heb ik een afspraak gemaakt met de directeur. Hij keek me een beetje verbaasd (en geïrriteerd?!) aan toen ik een gesprek aanvroeg over dit onderwerp. Er staat iets over gezonde voeding in de schoolgids hoor! zei de goede man. Ja, dat weet ik zei ik, maar dat is meer gericht op de ouders dat zij gezonde traktaties moeten meegeven voor verjaardagen. Inderdaad sprak hij zelfvergenoegd. Toen stak ik van wal.