Voor velen loopt de vakantie langzaam ten einde alhoewel ik vandaag begreep dat de mensen in het noorden van Nederland op het moment van schrijven pas op de helft zijn. Maar dat terzijde. Het einde van een zomervakantie is voor mij toch altijd weer een beetje terugkijken hoe het diabetes-technisch is gegaan. En kijk aan, dit jaar heb ik wéér wat geleerd!

Niet eens ten aanzien van de tijd dat ik in het buitenland verbleef. Ik had me namelijk voorgenomen, en dit ook aan het thuisfront medegedeeld, dat ik niet teveel hypos wilde hebben in de vakantie als gevolg van een lukraak bijspuiten wanneer ik weer eens gezondigd had. En dat is goed gelukt. In eerste instantie door toch echt gewoon proberen normaal te blijven eten, geen maaltijden over te slaan, tussendoortjes keihard uit te lachen (dat helpt echt!) en steeds op hypo-signalen te blijven letten. Dat is deze keer dan ook prima gelukt en dat scheelde me toch heel wat versufte uurtjes en hoofdpijn aan het eind van de dag. Wat heb ik dan wel geleerd? Het bestaan van het after-vacation risico. Dit risico houdt in dat je bij het weer thuiskomen de boel er een beetje bij neergooit onder het mom van: zo, dat heb ik in het buitenland toch maar weer goed voor elkaar gekregen, nu de remmen dan maar wat losser. Want je vergeet dat het overal nog vakantie is, dat er nog helemaal geen normale leven ritme bestaat en dat je niet automatisch weer in het gareel komt waarin het allemaal zo goed ging. Ik ben er in elk geval dit jaar dik ingetuind. Teveel chips eten, te weinig bewegen beetje willekeurig bijspuiten. Dom dom dom, leer ik het dan nooit? Schijnbaar niet. Wel ben ik gestopt om me daarover continu schuldig te voelen. Zodra ik weer doorheb dat het zo NIET moet (het wil nog wel eens duren, eerlijk is eerlijk), probeer ik weer normaal te doen. Want hoe ik het ook keer en draai en van welke kant ik het ook benader, ik heb het minst last van diabetes wanneer ik er elke dag bewust mee bezig ben.