|
Arrogantie slecht voor mensen met diabetes |
|
|
|
|
© Bohn Stafleu van Loghum, Marjolein
|
|
vrijdag 27 september 2002 |
|
Mensen met diabetes die zich een houding aanmeten van: "ik heb niemand nodig om me te helpen" lijken slechter te zijn ingesteld dan mensen die open staan voor hulp van buitenaf. Bulent Turan, een afgestudeerde studente psychologie uit Californië, concludeerde dit en publiceerde hierover in de hoop dat de omgeving van dergelijke mensen misschien kan ingrijpen.
Eerder onderzoek wees uit dat een zelfverzekerde houding op zich geen schade kan aanrichten in licht stressvolle situaties. Turans studie suggereert echter dat het wel degelijk negatieve effecten kan hebben wanneer situaties in het dagelijks leven bijzonder stressvol of zelfs bedreigend zijn.
Ze trok deze conclusie nadat zij 89 insulineafhankelijk mensen met diabetes in de leeftijd van 16 tot 66 jaar had onderzocht, die gemiddeld zo'n 11 jaar diabetes hadden. Hieruit bleek namelijk dat mensen met een afwijzende houding en mensen die niet toegeven aan hun behoefte om dicht bij andere mensen te zijn, psychologisch veel slechter tegenover hun diabetes stonden. Daarnaast waren ze minder nauwkeurig in het opvolgen van doktersadviezen met betrekking tot de behandeling van hun diabetes in vergelijking met mensen die een minder zelfverzekerde houding aannemen.
Feitelijk kwam uit de studie naar voren dat de arrogante mensen niet regelmatig hun bloedsuiker testten en zelfs af en toe een insuline-injectie oversloegen. Turan denkt dat dit komt omdat ze een afwijzende houding aannemen ten aanzien van hun diabetes waardoor ze ook niet de moeite nemen diabetesgerelateerde informatie te lezen of op te zoeken. Ze zijn er gewoon bang voor en verbergen dit door hun diabetes dan maar helemaal te negeren.
De resultaten van het onderzoek zijn niet alleen van belang voor de naaste familie of partner van degene met diabetes, maar ook voor artsen en diabetesverpleegkundigen. Eén van de kenmerken van de mensen met een afwijzende houding is immers dat ze nooit om hulp zullen vragen of het zelfs maar zullen laten merken. Het is dus de 'taak' van de omgeving om het op te merken, de persoon te overtuigen dat het geen nut heeft de diabetes te negeren en vervolgens om hem stapje voor stapje een andere houding te laten aannemen en hulp toe te laten. |
